บทที่ 12 12 ครอบครัวศรีอนันต์

“ว่าแต่หล่อแบบนี้ มีแฟนหรือยังเนี่ยเรา ว่าไง?” เอกภัทรหันมามองหลานชายด้วยสายตาขี้เล่น คิ้วข้างหนึ่งขยับขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนหยอกล้อ ขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านฝูงชนในสนามบิน

“ไม่มีครับ ยังไม่อยากจริงจังกับใคร”

เอกณัฐตอบอย่างเรียบ ๆ ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูจะแฝงความเขินอายอยู่บ้าง เขายกมือขึ้นเกาแก้มเบา ๆ ก่อนจะหลบสายตาของอาไปทางอื่น

“อะไรวะ.... ใช้ความหล่อให้เป็นประโยชน์หน่อยสิ แกนี่ไม่ได้เรื่องเลย สมัยพ่อแกหนุ่ม ๆ นะ ผู้หญิงซื้อของกินมาให้ทุกวัน อายังได้อานิสงฆ์ไปด้วยเลย”

เสียงหัวเราะดังลั่นของเอกภัทรทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหันมามอง เขาเอนตัวเข้ามาใกล้หลานชายเล็กน้อย ตบไหล่เบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเสียดายปนขำขัน ดวงตาของเขาวาววับด้วยความทรงจำเก่า ๆ เกี่ยวกับสมัยที่พี่ชายยังหนุ่มแน่นและเป็นที่หมายปองของผู้หญิงหลายคน

เมื่อเดินทางมาถึงบ้านศรีอนันต์ เอกอาทิตย์ก็เดินออกมารอรับหลานชายด้วยตัวเอง พร้อมกับลูกสาวคนเล็ก เอกกมลกับทัศนัย ลูกเขยและลูกสาวลูกชายของทั้งคู่ เอกธิดา กับ เอกวีร์ ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างตื่นเต้นดีใจ

“มาแล้วนั่นแล้วค่ะคุณปู่ คุณแม่ ธิดาไม่ได้เจอหน้าพี่ไม้เอกมาหลายปีแล้ว” เอกธิดา ลูกสาวคนโตของเอกกมล อายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น

ร่างสูงโปร่งก้าวขายาว ๆ เดินลงมาจากรถยนต์คันหรูของเอกภัทร เขาสะพายกระเป้ใบโปรดไว้ที่ไหล่ข้างเดียวก่อนจะก้าวเดินมาหยุดที่หน้าของทุกคน แน่นอนว่าเขาจำทุกคนได้เป็นอย่างดี แม้ว่าจะไม่ได้พบเจอกันนานแล้วก็ตาม

“สวัสดีครับคุณปู่ อากมล อาทัศ”

“โตขนาดนี้เลยเหรอ”

คุณปู่เอกอาทิตย์พึมพำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาคู่เก่าแก่จับจ้องร่างของหลานชายราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า ภาพจำของเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่เคยวิ่งเล่นอยู่ในบ้านหลังนี้ ได้กลายเป็นหนุ่มสูงโปร่ง โครงร่างกำยำ และมีใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างชัดเจน แม้จะปล่อยผมยาวปานกลางอย่างสบาย ๆ ตามสไตล์สายชิลที่ดูผ่อนคลาย

“โห...สวัสดีจ๊ะ นี่ไม้เอกเหรอเนี่ย หล่อได้พ่อเชียวนะ อาจำไม่ได้เลย นี่เราเจอกันครั้งล่าสุดก็งานศพของพี่สิริ ตอนนั้นไม้เอกอายุแค่สิบสามปีเอง”

เสียงอุทานดังขึ้นจากด้านหลัง เอกกมลผู้เป็นอาสาวเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความตื่นเต้น เธอยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นไปจับต้นแขนของหลานชายไว้แน่น เนื่องจากส่วนสูงที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาอย่างไม่ละสายตา ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความประหลาดใจปนความเอ็นดูที่เก็บกดมานานหลายปี

“เข้าบ้านกันก่อนเถอะ เหนื่อยไหมลูก ปู่สั่งให้คนเตรียมของชอบแกไว้เยอะเลยนะ ดี ๆ เรียนจบแล้ว ดีจริง ๆ เลย”

“ครับคุณปู่”

“ไม้เอกรู้ไหมว่าตอนนี้บริษัทเอสดีไซน์ของเรากำลังขยายสาขาใหม่ พอดีเลย แกเรียนจบแล้วก็เข้ามาช่วยงานอา” เอกภัทรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายขณะที่เขาหันมามองหลานชาย ราวกับได้คิดแผนการดี ๆ ขึ้นมาในพริบตา มือข้างหนึ่งยกขึ้นตบไหล่เอกณัฐเบา ๆ อย่างเชิญชวน

“ใช่แล้ว ปู่จะให้คนหาตำแหน่งบริหารให้แก เรียนจบสถาปัตย์มาใช่ไหม”

คุณปู่เอกอาทิตย์พูดเสริมขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ชายชราพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของลูกชายคนรองอย่างชัดเจน สายตาที่มองหลานชายเต็มไปด้วยความหวังและการวางแผนในอนาคตของตระกูล

เอกณัฐได้ยินเช่นนั้นแล้วใจก็หดตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขายังคงยิ้มอย่างสุภาพ แต่ภายในกลับรู้สึกอึดอัดและลำบากใจอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากปฏิเสธอย่างสุภาพที่สุด เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือการเริ่มต้นด้วยฝีมือและความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ตำแหน่งที่ถูกจัดหามาให้ด้วยอิทธิพลของครอบครัว แม้จะรู้ดีว่าทุกคนพูดด้วยความหวังดีก็ตาม

แต่ดูเหมือนจะมีหนึ่งคนที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนักที่รู้เหตุผลที่เอกณัฐถูกเรียกตัวเข้าพบ เขาควรจะได้นั่งในตำแหน่งผู้บริหารของเอสดีไซน์สาขาใหม่สิ ไม่ใช่เด็กไร้ประสบการณ์อย่างเอกณัฐ แม้ในใจจะขุ่นเคืองเพียงใด แต่ภายนอกทัศนัยก็ต้องปั้นหน้ายิ้มยินดี

“ผมเพิ่งเรียนจบมาครับ ยังไม่มีความสามารถพอที่จะอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารงานหรอกครับคุณปู่ ตามจริงผมมีความคิดอยากหางานทำเองมากกว่าครับ”

คำพูดของเอกณัฐดังขึ้นอย่างสุภาพแต่หนักแน่น น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่มีความลังเล ทันทีที่ประโยคสุดท้ายหลุดออกจากปาก บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ก็เงียบกริบลงจนได้ยินเพียงเสียงลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เท่านั้น

เอกกมลมองใบหน้าหลานชายอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของเธอแวววาวด้วยความเข้าใจปนความเอ็นดู นิสัยเช่นนี้ไม่ได้ต่างจากพ่อของเขาเลยแม้แต่น้อย อยากทำทุกอย่างด้วยความสามารถของตนเอง ไม่เคยคิดจะพึ่งพาชื่อเสียงหรืออำนาจของตระกูลแม้แต่น้อย

“เราจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งด้วยไม่ใช่หรอกไม้เอก บริษัทเราก็มี จะไปเริ่มนับหนึ่งให้เสียเวลาทำไม เดี๋ยวอาสอนงานให้แป๊ปเดียว อาเชื่อว่าแกทำได้” เอกภัทรรีบทักท้วงขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องหลานชายอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ราวกับไม่เคยสงสัยในศักยภาพของเอกณัฐแม้แต่นิดเดียว มือข้างหนึ่งยกขึ้นชี้ไปทางตัวเขาอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความเชื่อมั่นที่ชัดเจนในดวงตา

“ถ้าจะให้ผมเข้าไปทำงานในบริษัทเอสดีไซน์จริง ๆ ผมขอเริ่มยื่นใบสมัครงานด้วยตนเองนะครับ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป